Anlattığınız olay ve sonundaki soru gerçekten sıkıntı verici cevaplarla karşılaşılabilecek bir konuda.Artık insanlar çevresindekileri değil, kendilerini düşünür oldular.Herşeyden önce bir başkalaştırmadır aldı başını yürüyor. Herkes, herkesi şucu, bucu diye ayırır oldu. Cebimde olur da nakit para kalmazsa ve bankamatik de bulamazsam ne yapacağım diye, cüzdanımın gizli bölmelerine para sıkıştırır oldum. Artık kimseden yardım isteyemiyorsun. İşin kötü tarafı ise yardım da edemiyorsun. Birini yolcu, yabancı olarak evine davet ettiğinde gelmez, arabana alıp gideceği yere götürmek istediğinde, bimez oldu. Şahsen bana da öyle bir teklif gelse, korkumdan kabul edemezdim herhalde. Yine arabana binmek isteyeni güvenip alamıyorsun. Bir güvensizlik sorunudur almış başını yürüyor. Ben bunların teknoloji ile de doğru orantılı olarak arttığına inanıyorum. Zaten artık kimse trene de binmez oldu. Binerse de hızlı trene binip gidiyor. Cep telefonundan, görüntülü konuşmaya herşey özlemleri, hasretleri bile baltaladı diyebiliriz. Artık birini özleyemez olduk çıktık. Sevgililere, annelere, babalara, memlekete tek karden bakmak bitti. Cep telefonlarında çarşaf, çarşaf fotoğrafları olduğundan hasretlik azaldı. Fotoğrafın bile değeri yokoldu. Eskiden denklanşöre basmak için en önemli an  beklenirken artık elimiz üzerinden inmez oldu. Bakamayacağımız, önemseyemeyeceğimiz kadar çok fotoğrafımız oldu. yolda kalamayacak kadar otobüsümüz, iletişimiz ağımız oldu. Başkasına vakit ayıramayacağımız kadar uğraşımız oldu. E, ne demişler? "Globalleşen Dünya" yaptı işte bizleri böyle. Mektup unutuldu da yakında; hasret, sevgi de unutulacak. E hasretin kalmadığı yerde de kimse evsahipliği, konukseverlik beklemesin. Hoşçakalın.